Ώρα κρίσης; Ώρα προσφοράς!

Πολλοί διατηρούν την αντίληψη ότι σε περιόδους κρίσεις είναι η ώρα να κλειστούν στον εαυτό τους, να κοιτάξουν να προφυλαχτούν όσο μπορούν από τους πιθανούς κινδύνους που υπάρχουν και να μαζέψουν όσες περισσότερες -κάθε είδους- προμήθειες, υλικές και μη, οι οποίες θα σχηματίσουν σ’ ένα βαθμό, μία ικανή άμυνα στις σημαντικές απειλές που αναμένεται να προκληθούν λόγω της κρισιμότητας της περιόδου.

Ωστόσο, μία εποχή όπου τα υλικά αγαθά και το χρήμα στερεύουν μάλλον η παντός είδους εσωστρέφεια όχι μόνο δεν αποτελεί την, έστω και συμβιβαστική, λύση, αλλ’ αντίθετα στην ουσία, δίνει ακόμα μία μαχαιριά στο ήδη πληγωμένο κι ετοιμοθάνατο σώμα της κοινωνίας που βιώνει την κρίση.

Σε πλήρη αντιδιαστολή, τώρα, πάνω ακριβώς στην εποχή που έρχονται στο προσκήνιο η στέρηση, η ανάγκη κι η καταπίεση λόγω των απαιτήσεων που ολοένα και αυξάνονται, εμείς, ως απλώς λαός, ως πολίτες και κυρίως ως άνθρωποι έχουμε μία και μόνο οδό προκειμένου να ανοίξουμε έστω και μία μικρή χαραμάδα στα άδυτα της ψυχής μας, ικανή όμως έτσι ώστε να διέλθει εκείνη η ακτίνα φωτός που θ’ αποτελέσει τον οδηγό διεξόδου από την άβυσσο: την εξωστρέφεια, την προσφορά στον άλλο, τον παραγκωνισμό του συμφέροντός μας αν την ίδια στιγμή ο δίπλα μας έχει μεγαλύτερη ανάγκη από εμάς.

Κι αυτή η συμπεριφορά δεν αποτελεί ούτε φτηνή εκδοχή ελεημοσύνης, ούτε βέβαια δείγμα δήθεν ανωτερότητας. Αλλά στο βάθος της πρόκειται για μία απολύτως ρεαλιστική ανταπόκριση στην απαίτηση της ίδιας της λογικής της φύσης, την οποία και καταπατήσαμε στο βαθμό της έντασης που κυμαίνεται η κρίση που βιώνουμε. Εξάλλου, ως μέλη μιας κοινωνίας, μιας χώρας, μίας ευρωπαϊκής ένωσης, αλλά κι ενός ολόκληρου κόσμου, στην ουσία, δεν αποτελούμε τίποτα παραπάνω από οργανικά μέλη, μικρά αλλά καθοριστικής σημασίας, ενός συνόλου, τ’ οποίο, όπως κάθε τι στη φύση, έτσι ώστε να δουλεύει σωστά, είναι απαραίτητο τα μέρη του να έχουν αρμονικές σχέσεις. Να αλληλοσυμπληρώνονται σε τέτοιο βαθμό, ώστε το ένα όχι μόνο να μην εμποδίζει το άλλο αλλά αντίθετα να το βοηθάει σε περίπτωση κατά την οποία εκείνο, για κάποιο λόγο, υπολειτουργεί κι έχει ανάγκη ενίσχυσης για να κινηθεί.

Με λίγα λόγια, η δράση του ενός εξαρτάται από τη δράση του άλλου. Όπως και τα λάθη του ενός έχουν αντίκτυπο στην επιτυχία του άλλου. Έτσι όμως και η ανάκαμψη για τον ένα συνδέεται με την ανάκαμψη του άλλου, εφόσον δε μιλάμε για ατομικότητες που αιωρούνται ελεύθερες αλλά για υποκειμενικότητες που συλ-λειτουργούν ως μέρη ενός όλου, έχοντας ως μοναδικό τρόπο ανάδειξης την επιτυχία του συνόλου.

Γι’ αυτό λοιπόν, μια τέτοια εποχή κρίσης σαν κι αυτή ας βάλουμε στην άκρη τους εγωισμούς μας κι ας αναδείξουμε το καλό μας πρόσωπο. Αυτό που για μία φορά δε θα διεκδικήσει για το ίδιο αλλά για τον άλλο ο οποίος βρίσκεται ένα σκαλί πιο κάτω από εμάς. Αυτό που θα δει την ανάκαμψή του μέσα από την ανόρθωση όλων των άλλων κι όχι μέσα από την περιορισμένης διάρκειας εξασφάλισή του.

Αντώνης Καραμπουρνιώτης